(دلبر بی مهر و وفا) تا از برم آن دلبر بی مهر و وفا رفتاز دست غمش در دل ما بین چه جفا رفت چون آهوی وحشی نگر آن ترک تتاریکز روی خطا آمد و از راه ختا رفت چون نی به گلو بشکندم ناله که دلداربا شوق و شعف آمد و با شور و نوا رفت نامد به عیادت چو طبیب دل بیما

(بی مهری) ای دلبر کافرکیش! چندیست جفا کارتبس خون مسلمان ها ، بر گردن زنارت با عهد منات از چیست بیمهری و دلسردی؟با آن که دلم جوشی ، زین گرمی بازارت چندانکه دهی دشنام ور زهر کنی در کامهم طالب گفتارم ، هم مایل کردارت چوگان تو را چون گوی، دل میفکنم د

(جفای خوبرویان) تا دلم را چین زلفت بسته در نخجیر داردبهر قتلم چشم مستت از دو سو شمشیر دارد از نگاهی آهوی چشمت کند صیدِ دلم راهمچون شیران عشق اندر سر پی نخجیر دارد با همه بی مهریات دل طالب و مشتاق باشدآنچه را با روزگار من سر تقدیر دارد این قدَر جور و

(یار ناسازگار) به عهد جوانی من این داستانشنیدم که در دوره ی باستان یکی کاروان در دهی میگذشتسوی کوهساری برآمد ز دشت خر و اشتری هر دو زار و نحیفروانشان شده خسته و تن ضعیف فرومانده در زیر بار گرانعقب مانده از دسته ی کاروان ز رفتار وامانده عاجز شدهرها کر

(سنگ فلک) نیست تا یار جفاپیشه در اندیشه ی ماغم ما مونس ما محنت ما پیشه ی ما تیر عشقی به دلم پنجه در انداخت و گفت :این سزایت که شدی رهسپر بیشه ی ما بار غم حاصل دل گشته از آن کشته عشقبس که خورد آب ز خوناب جگر ریشه ی ما هر دم از شیشه دل پر شودم ساغر چشم

(آتش دل) عشق تو ز دل جانا ، بگرفته توانم راوز دست شکیبایی پیچیده عنانم را سودم بوَد ار باشد با ما سر سودایتبوسیدهی و گیری نقد دل و جانم را هرگه که به پا خیزی برپا کنیام غوغابنشین دمی و بنشان بر سینه فغانم را بر آتش دل ساقی! ز آن آبِ صد آتش زنخاموش

(همخوابه ی خیال) دی جز خیال روی تو ام ، در نظر نبودهمخوابه ی خیال به جز چشم تر نبود هر شامگه که کردهام از گیسوی تو یادآن شام را به زلف درازت ، سحر نبود زلف سیاهت ار چه بُد آشفته ، حالیادانم ز تیرهبخت من آشفته تر نبود هر تیر غمزهای که گذشتت ز تیر ن

(بهاریه) وقت عیش و طرب یاران استگاهِ آهنگ ، سوی بستان است شد دی و بهمن و اسفند ، ز یاددور آذار ـ مه و ، نیسان است نوبهار آمده و پیک صبابا بشارت همه سو پویان است نوبهار آمده و شور و نشاطاز زمین خاسته تا کیوان است با دم عیسوی خویش بهاربر تن مرده دلان چ

(راستی و درستی) با صداقت در بر روباه طبعان شیر باش!نی برای کژدلان از کژدلی شمشیر باش! رستگاری گر که خواهی ، راستی را پیشه کندر کمان بدگمانان ، راست رو چون تیر باش در طریق زندگی کژرو مشو ، مانند مارراست در سوراخ رو ، بیزار از تزویر باش از دورنگی و سیه

اشعار مرحوم استاد میرزا مهدی مسجدی قمی

(مصلحت اندیش) تا توانی غمزدای خاطر درویش باش نی نمکپاش درون خستهٔ دلریش باش با زدم یا از دِرم یا از قدم یا از قلم کارساز مستمند و مفلس و درویش باش قرصه ی نانی که داری لقمهای انفاق کن نی بهکام خویش سر در پیش، همچون میش باش همچو زنبور عسل از ن

(شعشهٔ صبح) شمع فلک اکتساب آینه منظور هست مدام از رخ نکوی تواش نور دل چو سپندت به ناز چهره بسوزم تا که شود چشمهای بد ز رخت دور نور جبین است یا که شعشه ی صبح زلف سیاه است این و یا شب دیجور گر ندهی کام دل از آن لب جانبخش میکشدم حسرت لبت به لب گ

(بايد و نيست) سمن به بوی تو ای گلعذار ، باید و نیست به لطف روی تو گل ، در بهار باید و نیست به طرْفِ باغ و چمن، گونهگونه لاله که هست چو لاله گون ، رخ تو داغدار باید و نیست چو سبزهٔ لبت ای سروقد غنچه دهان فرح به سبزه ، لب جویبار باید و نیست ربوده

(شدّاد) عاشقان را که گریز ناله و فریاد باشد تا که خوبان جهان را شیوه ی بیداد باشد ملک ایران را همی باغ ارم خوانند و شاید باغبان اینچنین باغی همان شداد باشد چشم استبداد روشن باد زین مشروطه زیرا کز چنین مشروطه بهتر صدر استبداد باشد آتش بیداد ضحاک

(رشک ماه) چشم مستت! فتنه و آشوب در سر دارد امشب چون ز ابروی کجت! در دست خنجر دارد امشب دوست، از این مهرورزیدن گنهکارم شمارد حال، با غنج و دلالش قصد کیفر دارد امشب بسته مژگانش صفوفی بهر تسخیر دل من گوییا بهر هلاکم تیپ و لشکر دارد امشب تا مگر ا

(شِکوه) نه تنها ای فلک دل کندم از آن ماه تابانتهمیدون دیده پوشیدستم از مهر درخشانت تو را گر نازش است از جلوهٔ ناهید و برجیساتمرا بی ارزش است آن فتنهٔ بهرام و کیوانت تو را یک تیر در ترکش بود بهر قتال منکه برچینی ازین نطع زمین آن خوان الوانت مرا چون