(کمان‌ابرو) دیده را آینه‌ی روی مهی باید کرد سینه، آماج به تیرِ نگهی باید کرد تن و جان فدیه‌ی راهِ صنمی باید ساخت دین و دل، بسته‌ی زلفِ سیهی باید کرد در مصافِ صفِ مژگانِ کمان‌ابرویی پایداری به جدالِ سپهی باید کرد سر اگر در سرِ عشقی رَود از دست، چه باک؟ قدَرش چیست که فکرِ کلهی باید کرد؟ دیده بنمای که مشتاق به دیدارِ توام کِه‌ت به ما هم نظری گاه‌گهی باید کرد گر گناه است سوادِ خطِ رویت دیدن پس سیه، نامه‌ی خود از گنهی باید کرد تا در آغوش کشم شاهدِ عزت، در گوش

(کمان ابرو)مرا صیّادِ چشمش قصدِ جان کرداز آن کاری که ترسیدم همان کرد دلم شد صید، با تیر نگاهشهدف را با کمان‌ابرو نشان کردشکارِ شیرِ چشمش دل، از آن شدکه منزل، در کنار نیسِتان کرددریغا از من آن چهر مهین رابه پشتِ ابرِ گیسویش نهان کردروانم گوییا رفته‌است از دستاز آن رفتن که آن سروِ روان کردگهرها کز جفایش دیده باریدمرا غوّاص بحری بیکران کردچو جغدم در شب جانکاه هجرانهم‌آغوش غم و درد و فغان کردغم و دردم فزون از حدّ و حصر استکه نتوانم یک از صد را بیان کردچنین جور و جفا بر (شمس قمّی)فراقِ دلبری نامهرباادامه مطلب

(ورطه‌ى عشق) باز شب گشت و غم آمد به سُراغ دل من واى بر روزم ازین رنج كه شد حاصل من زين دل تنگ، غم و درد تو مشكل برود آه از این دل من، آوخ ازین مشكل من گشته شيدايى‌ام آنگونه كه مجنون باشد در ره دشت جنون ، هم‌سفر عاقل من ترسم از گريه شود پايگه دل، ويران چه كنم در ره سيل است كنون منزل من نيست زين ورطه‌ى عشقم رهى از بهر نجات جز كنارت كه گر از لطف شود ساحل من ديده جز ديدن روى تو ندارد ميلى گرچه یک لحظه نشد ديده‌ی تو مايل من سَر بَرم زير پَر از غم چو يكى بوتيمار

(وثاقِ دل)حال من آشفته‌تر، یا زلف عنبرسای تو؟طالع من خسته‌تر، یا نرگس شهلای تو چشم تو خونریز تر، یا این دل خونبار منجام من لبریز تر ، یا ساغر مینای توخال تو جان‌سوزتر، یا آه آتش‌بار منسینه‌ی من تنگ‌تر، یا غنچه‌ی لب‌های تولعل تو گلرنگ‌تر، یا سیل اشک چشم مندست من کوتاه تر، یا از سر من پای توقهر تو پاینده‌تر، یا عشق بدفرجام منمهر من سُتوارتر، یا جور بی‌پروای توعشق تو درگیر شد در گفتگو با عقل منگفت رو زین‌جا که اینجا جای من؛ نی جای توناز تو شایسته‌تر، یا آنکه سوز و ساز منخاطر غمگین من خوشتر، وَ یا ادامه مطلب

(جام وصال)آخر ای دیرآشنا ، با ما چرا بیگانه‌ای ؟!از در چشمم به دل بازآ که صاحبخانه‌ای با جنان وصل رویت، گشته‌ام شیدا، ولیچون پری از دیده ناپیدا، مگر افسانه‌ای؟جان ندارد ارزش ار سازم فدای جان توجان من! عالم به قربان تو چون جانانه‌اینقطه‌ی خالت بوَد در زیر لب دامی گرانمرغ دل را صید کردی بهر آب و دانه‌ایشمع را بنگر به جمع شعله‌ی شب تا سحرسوزد و گرید همی در ماتم پروانه‌ایحال ما را کس نمی‌داند به جز مرغ قفسکز جفا و جور صیادش ز کف شد لانه‌ایبا همه فرزانگی اندر ره عشقت کنوننیست در شهر جنون مانند من دیادامه مطلب

(بلبل خاموش) گلگون‌رخی، که بلبل خاموش او منم میگون‌لبی که مست قدح‌نوش او منم در هجر سوخت جانم و نبوَد مجال آه کآتش‌فشان ساکت و خاموش او منم از سر ربوده هوشم و از کف، عنان دل... زآن رو هماره همدل و همدوش او منم دلداده‌ای که روز و شب آن سیاه‌تر _ باشد ز زلف و خال، سیه‌پوش او منم فایق به سرفکندگی و خفّت من، اوست شایق به خُفت و خواب بر و دوش او منم مطلوب جسم و جان و دل و دیده‌ی من است مغلوب روی و موی و بناگوش او منم زین آرزو به خواب رَوَد دیده، تا به خواب بینم

(هرچه میخواهی بگو) ای دل از یار ستمگر، هرچه میخواهی بگو از جفا و جور دلبر، هرچه میخواهی بگو بهر وصل روی ماهش، هرچه میخواهی بکوش شرح هجرش را به هر در، هرچه میخواهی بگو در قمار نرد عشقش، هرچه میخواهی بباز چون درافتادی به ششدر، هرچه میخواهی بگو در هوای او به بستان، هرچه میخواهی بتاز با خیال او به بستر، هرچه میخواهی بگو از تخیل سینه‌اش را هرچه میخواهی ببوس وز تحسر، وصف مرمر، هرچه میخواهی بگو ناز آن چشمان جادو، هرچه میخواهی بکش از فریب آن فسونگر، هرچه میخواهی

(توبه‌ی شراب)به تَرکِ مِی، شدم از فعل ناصواب خجلمباد کس چو من از جور بی‌حساب خجل که مرتکب شده جرمی چنین که همچون منز جرم خود شده در حین ارتکاب خجلبه جُرم توبه به پیرانه سر شدم ناچارز روی شاهد هم‌عهد در شباب خجلبراند ساقی‌ام از بزم می‌گساری و گفتمن از تو و، تو هم از توبه‌ی شراب خجلنه من همی شده تنها خجل ز ساقی و میکه بل ز مطرب و چنگ و نی و رباب خجلکشیم رنج خماری از آن که مستی مابه جرم عربده گشت از شراب ناب خجلحجاب توبه بباید درید تا نشویمچو زاهدان فسونکار در حجاب خجلشکست توبه مرا چشم مست یار چو ادامه مطلب

(تبعیض) چون جام من به یک دور از باده گشت خالی ناید دگر به خوابم جز عشرت خیالی گویی نصیبه‌ام بود از عیش بی دوامی چونانکه محنتم هست در قید بی زوالی بر شوربختی خود چندان زدم تفأل دیدم که طالعم را نیکی نبد به فالی یا رب چه بود باعث این اختلاف فاحش در کارگاه خلقت وز حکم لایزالی کآن یک بوَد به فطرت همچون ابوقحافه وآن دیگری به طینت چونان ابوالمعالی آن شد سعید و خوشبخت این شد شقی و سرسخت آن نیک بُد ز نیکی این بَد ز بدسگالی یک خواجه است و غالب بر قدرت امائل یک بنده

(دارد؟ ندارد) پیش رویت گویی ار گل رنگ و بو دارد ؟ ندارد یا چو مویت سنبل تر ، عطر و بو دارد ؟ ندارد خوشدل است آنکس که شد پابند بر هر تار مویت شِکوه گر گویی ز زلفت ، مو به مو دارد ؟ ندارد گر کسی دارد به بر ، دلدار و یار خوبرویی هیچ‌کس چون من، بتی فرخنده‌خو دارد ؟ ندارد دل مرا از خون لبالب شد ز دست چشم مستت هیچ مستی این‌قدَر می ، در سبو دارد ؟ ندارد دارم امّید آنکه روزی، پیش پایت سر سپارم عاشق شوریده ، زین به ، آرزو دارد ؟ ندارد گر دهی یک بوسه زآن لب، می‌دهم

(دلدار سنگدل) آن مرغ پاشکسته‌ی بی بال و پر منم آن را که آشیان شده زیر و زبر منم آن صید پای بسته به دام فسون دهر بهر نجات دوخته هر سو نظر منم آن کشتی شکسته به بحر محیط غم کافتاده در مهالک خوف و خطر منم آن کس که کِشتِ آرزویش خشک گشت و سوخت قطع امید کرده کنون از ثمر منم آن کس که برکنار بُد از سیل حادثات حالا شده‌است غرقه‌ی خون جگر منم آن تیره‌ روزِ کام و دهان‌ تلخ، کز ستم صبحش شده ز شام سیاهش بتر منم آن کس که در پذیرش جانان بضاعتش نبوَد جز آه سینه و اشک بصر

(خسرو لولاک)ساقیِ گلچهره خیز و در دِه جاممجام چه باشد ، بده : رطل مداممنیست دگر بحثی از حلال و حراممهی هی ، خم خم بریز باده به کامم زآنکه علی جانشین ز روز غدیر استباد فنا تا نبرده است مرا خاکتیز نما آتشم ، ز آب طربناکتا که زنم پا ز وجد بر سر افلاکدست زنم بر ولای خسرو لولاکآنکه لوایش فراز چرخِ اثیر استنور خدا ، آفتاب برج هدایتختم رسل را وصی و میر ولایترایت اسلام از او به ظلّ حمایتشرع نبی را هدایت است و نهایتزآنکه وجودش قِدم ز عالم پیر استصِهر نبی زوج پاک زهرهی زهراحیدر صفدر هژبر عرصهی هیجاشاه فلک فر ، علی عالی اعلامیر مظفر ، ولی والی والاآنکه به هر آمرالامور ، امیر استای به وجودت طفیل، عالم هستیراهنمایی تو ، در خدایپرستیدست تو بالای هر بلندی و پستیدست خدایی و فوق بر همه دستیدست تو بالا و دستها همه زیر استای همه خلقان ز اصل، فرع وجودتعالم امکان ، رهین منت جودتنیست، همه هست گشته است ز بودتبخشش یابند از قیام و قعودتروز جزا آنچه از صغیر و کبیر استآتش موسیٰ شهابی از قبس توستنفخه.ی عیسیٰ هوایی از نفس توستنعرهی اسلام ، بانگی از جرس توستمعنی قران که جمله دسترس توستسوی بشر ، بر ولایت تو بشیر استشمس و قمر مکتسب ز نور و ضیایتمشتری و زهره جلوهگر ز لقایتمرّیخ و هم زحل مطیع به رایتدفتر نظم فلک ، گشوده برایتبر رقم مِدحتِ تو ، تیر دبیر استبعد نبی قوم جهل و بیخبری راغیر تو لایق نبود راهبری راآنکه عیان کرد کینهی عمری رابهر خود اندوخت آتش سقری رازآن سببش جا به قعر نار و سعیر استآنکه به ناحق ز دودمان طهارتغصب خلافت نمود، بهر امارتخواست درآرد تو را به قید اسارتبر تو روا داشت چند ذل و جسارتنزد خدا و رسول، خوار و حقیر استقوم مخالف که ائتلاف نمودندبهر خلافت بسی خلاف نمودندوز ره دین رو به انادامه مطلب

(صیاد دهر)به گرد شمع رخ دوست دل چو پروانهبه سوز ساز و ز مرگش گریز و پروا نههوای پر زدنم هست در گلستان لیکز جور پنجهی صیاد دهر ، پر وا نهمرا که مرغ دل از شوق، جا به بستان داشتکنون چو جغد ز غم جسته جا به ویرانهز عشق روی بتی شوخ چشم و لیلیوشبه شهر عشق و جنون شهرهایم و افسانهز دست غیر چه نالم که خود به خاطر دوستشدم دچار ملامت ، ز خویش و بیگانهچه زخمها که ز دندانههای شانه رسیدمرا به دل چو بزد یار ، زلف را شانهخدا خراب کند خانهاش که کرد خرابز دست جور ، مرا آشیان و کاشانهنکرده بس ز تنعم به خوان دهر که راندز کین سپهر حسودم ز خوان و از خانهز عمر اگر طلبی (مسجدی) تو راحت جانببایدت که کنی جان ، فدای جانانهشادروان میرزا مهدی مسجدی قمی ادامه مطلب

(بهاریه)بهار روحبخش آمد قرین با فرّ و فیروزیبهپا شد جشن جمشیدی به رسم میر نوروزیبه قدّ ِ گلسِتان باغ ، از بهر دل افروزیبشد با دستِ درزی طبیعت، پرنیاندوزیعروس باغ بس رعنا و زیبا و فریبا شدصفای باغ شادی بخش و بزدایندهی غم شدچمن از سبزه و گلهای رنگارنگ ، خرم شدبنفشه تا کند تعظیم بر سوری، قدش خم شدفضا از سوسن و سنبل، سمنبو چون سپرغم شدچمان سرو چمن مانند یار سرو بالا شدبه هر شاخ گلی بلبل چنان شوری به پا کردهکه سرتاسر فضای باغ را پر ، از نوا کردههَزار اندر گلستان خویش را دستانسرا کردهبه هر گلبانگ خوش سازی برون از پردهها کردهکه گویی نغمههایش رشک آهنگ نکیسا شدچکاوک در کنار سبزهها در نغمه پردازیکند کبک دری در دامن کهسار طنازیبه طرف باغ سازد سار با موسیجه دمسازیبه شاخ سرو با بلبل کند قمری هم آوازیهمیدون باغ و راغ از نغمهی مرغان پرآوا شدکنار جویباران جمعی از هر فرقه و دستهبساط عیش را گسترده گِردش جمله بنشستههرآن یک چون ز رنج بهمن و اسفند مَه، رستهبه شادی بهاری جملگی ، عهدِ طرب بستهپیاپی جامها خالی و پر، از می ز مینا شدبوَد در دست هر دلدادهای دست دلآرامیبه آرامی نهند اندر کنار بوستان گامیزنند اندر لب هر جوی، دور از دیگران جامیسپس گیرند گهگه از لبان یکدگر کامیکنون دوران به کام نوجوانان دلآرا شدمرا هم بود در دور جوانی کار و باری خوشخوشا آن روزگارانی که بودم روزگاری خوشبه دستی جام می در دست دیگر دست یاری خوشسرود و شعر میخواندیم با یار و شعاری خوشکنون آن زندگی در خاطرم مانند رؤیا شددر ایام شبابم نزد خوبان اعتباری بودبه هر محفل که ره جستم انیسام طرفه یاری بودبه تابستان و پاییز و زمستانم بهاری بوددگر با سال ماه و هفته و روزم نه کاری بودمگر آنگه که بزم عیش و نوش خوش مهیا شددریادامه مطلب

(گاهى)رهزن دين و دلى گشته نگاهى گاهىدام راهى شده گيسوى سياهى گاهىاى بسا مردم هشيار كه با ديدهی بازذقنى ديده و افتاده به چاهى گاهىمرغ دل صيد ره خال و خطت گشته از آنكه شدش دانه و دام سر راهى گاهىترک چشمت صفى آرَسته ز مژگان و دهدحكم تسخير دلم را به سپاهى گاهىمىكشم كوه غمت را به كمر گرچه شدمبى تحمّل ز فشار پر كاهى گاهىخوش بوَد گر دل سنگ تو برآيد سر مِهركز دل سنگ سيه ، رُسته گياهى گاهىتو ثوابى كن و مَنعم مكن از بوسه كه منعاصىام گردم اگر گِرد گناهى گاهىتو كه همواره موفق به نشاطى، چه شودپرسشى گر كنى از حال تباهى گاهى؟چه زيان گر به پيامى دل من شاد كنىاز ره دوستىِ خواه نخواهى گاهى؟شب هجرم كه چو سالیست فراموش شودروز وصلت شود ار هفته و ماهى گاهىحذر از سوز دل سوختگان كن كه ز جورعالمى سوخته از شعلهی آهى گاهىآه بشكستهدلان يكسره در هم شكندبُنگه و بارگه و درگه شاهى گاهىبس ذليلى كه لواى مهى افراشت به مهبس عزيزى كه درافتاد ز گاهى گاهىعجب از بازى دوران نه كه بسيار شدهستتاج شَه ، افسر پشمينه كلاهى گاهىنه شگفت ار كه جگرسوختهاى چيره شودبه جفاجو كه بوَد صاحب جاهى گاهى(مسجدى) غم مخور از بىسروسامانى خويششود آخر دهدت يار ، پناهى گاهىشادروان میرزا مهدی مسجدی قمی ادامه مطلب